11:11

Ik heb iets met 11:11.

Geen idee wanneer dat precies begonnen is, maar ik zie het opvallend vaak. Op mijn horloge, op mijn telefoon, midden op een werkdag of in het weekend. Ik kijk naar de tijd en daar staat het weer: 11:11.

Afgelopen week gebeurde het opnieuw. Ik keek op mijn horloge: 11:11. Vanmorgen wees een maatje me er opnieuw op. Hij had mijn oproep gemist. Tijdstip: 11:11. Dan ga je je toch afvragen hoe toevallig toeval nog is als je hetzelfde steeds opnieuw tegenkomt.

Rond 11:11 bestaan hele verhalen. In de numerologie wordt het gekoppeld aan synchroniciteit, bewustwording en intuïtie. Anderen zien het als een engelengetal, een teken om even op te letten. Dat laat ik graag grotendeels aan anderen. Al zit er voor mij nog een andere betekenis aan die enen vast: 11 november. De elfde van de elfde. Het moment waarop carnaval begint. Daar gaat bij mij sowieso ergens een lempke aan. Misschien had 11:11 dus al betekenis voordat ik het zo vaak begon te zien.

En misschien is dát juist waarom ik het zie. Want kom ik 11:11 daadwerkelijk vaker tegen dan 10:43 of 14:27? Waarschijnlijk niet. Het valt me alleen op.

We krijgen iedere dag absurd veel informatie binnen. Kleuren, getallen, gezichten, geluiden, woorden, auto's, gebouwen, letters. Het grootste deel verdwijnt weer zonder dat we er bewust iets mee doen. Totdat iets betekenis krijgt. Koop een bepaalde auto en ineens rijdt half Nederland erin. Leer een nieuw woord en je komt het drie keer tegen in dezelfde week. Ontdek een bepaald lettertype en plotseling zie je het op een menukaart, een gevel en de verpakking van je tandpasta.

Het was er waarschijnlijk allemaal al. Alleen zag je het nog niet. Aandacht selecteert. En herhaling helpt daarbij. Eén keer is iets gewoon een moment. De tweede keer valt het op. Blijft het terugkomen, dan ontstaat er een patroon.

11:11 heeft dat bij mij gedaan. Vier cijfers die door hun herhaling bijna een vorm zijn geworden: symmetrisch, grafisch, herkenbaar. Juist dat principe vind ik ook bij merken interessant.

Een kleur die één keer wordt gebruikt, is gewoon een kleur. Een bepaalde fotografiestijl kan één keer toeval zijn. Een woord, vorm, geluid of manier van schrijven zegt op zichzelf misschien nog weinig. Maar laat iets consequent terugkomen en er gebeurt iets. Losse signalen gaan bij elkaar horen. Er ontstaat een patroon. Daarvoor hoeft niet iedere uiting hetzelfde te zijn. Juist niet. Maar er moet genoeg terugkomen om ergens in je hoofd hetzelfde haakje te raken.

Dat is misschien wel een onderschatte kracht van merken. Herkenning bouw je niet in één briljant moment, maar door consequent dezelfde haakjes te raken. Misschien is dat ook waarom sommige merken na verloop van tijd steeds minder hoeven uit te leggen. Een kleur is genoeg. Een vorm. Een paar woorden. Soms zelfs alleen de manier waarop iets beweegt of klinkt. Je hebt het eerder gezien, en nog een keer, totdat het niet meer als losse informatie binnenkomt.

Je herkent het.

Net als 11:11. Voor de één zijn het vier cijfers op een klok. Voor een ander een spiritueel teken. Voor mij zit er blijkbaar ook een stukje elfde van de elfde in. Het patroon is hetzelfde. De betekenis ontstaat ergens daarna.

Misschien zie ik 11:11 niet vaker. Ik herken het gewoon.