(DATUM)
november 20, 2026
(AUTEUR)
Dings
(CATEGORIE)
Herkennen
(ONDERWERP)
Taalfouten, marketing en merkvertrouwen
Jumbo-verpakking met het opschrift ‘Smerige kruidenboter’ als voorbeeld van een taalfout in marketingcommunicatie.
(ONDERWERP)
Taalfouten, marketing en merkvertrouwen
(Intro)
Over waarom we fouten sneller zien dan de boodschap erachter.
(Content)

Er staat een fout in de titel.

Grote kans dat je hem al had gezien voordat je aan deze zin begon. Misschien dacht je dat ik hem had gemist. Misschien wilde je me er even op wijzen. Dat waardeer ik. Al wordt het in dit geval een lastig gesprek. Het moet natuurlijk taalfout zijn.

Een taalfout kan zelfs veranderen hoe aantrekkelijk een product klinkt. Smeuïge kruidenboter verkoopt waarschijnlijk nét iets makkelijker dan smerige kruidenboter.

En precies daar begint het interessante. Er zijn weinig dingen die zo snel om een reactie vragen als taal waarvan je zeker weet dat er iets niet klopt. Een spelfout. Een apostrof die ergens niets te zoeken heeft. Een kromme formulering. Een vertaling die nét iets anders zegt dan bedoeld. Of een reclamebord waarop iemand wat enthousiast met d’s en t’s heeft gestrooid.

Je hoeft geen taalpurist te zijn om er iets van te vinden. Zodra je de fout ziet, wil je hem bijna automatisch rechtzetten. Bij een foutloze zin gebeurt dat zelden. Goed gespeld! schrijf je toch minder snel onder een advertentie. Dat vind ik interessanter dan de fout zelf. We herkennen hoe iets hoort en reageren zodra het daarvan afwijkt. Ons oog blijft hangen, ons hoofd corrigeert en ineens zijn we niet meer bezig met wat er wordt gezegd, maar met hoe het er staat.

Soms hoeft niemand de fout te verbeteren. Ons hoofd heeft hem allang rechtgezet. Er kan lang zijn gewerkt aan een boodschap die nauwelijks reacties oproept. Vervolgens staat er één verkeerde letter, een vreemde woordkeuze of een onbedoeld dubbelzinnige zin en heeft iedereen ineens tijd. De boodschap moet nog maar even wachten. Eerst dit.

Voor marketing is dat verleidelijk. Een spelfout of taalfout trekt aandacht. Mensen reageren, sturen hem door en halen er anderen bij. Wie alleen naar bereik en engagement kijkt, zou bijna denken dat taalfouten in marketing uitstekend werken. Maar aandacht is nog geen betekenis. De interessantere vraag is wat er daarna blijft hangen. Weet iemand nog wie de afzender was? Waar de advertentie eigenlijk over ging? Of alleen dat er ergens een bedrijf was dat onmiddelijk met één l schreef? De correctie kan behoorlijk succesvol zijn terwijl de boodschap spoorloos verdwijnt.

Soms doet een taalfout bovendien meer dan alleen afleiden. In een losse, geestige uiting kun je erom lachen. In marketingcommunicatie waarin een merk deskundigheid, zorgvuldigheid of vertrouwen wil uitstralen, krijgt dezelfde slordigheid meer gewicht. Eén verkeerde letter kan dan ineens iets zeggen over de aandacht voor de rest.

Daar raakt taal aan merkidentiteit. Een merk zit niet alleen in logo, kleur en beeld, maar ook in hoe het spreekt, formuleert en reageert. Tone of voice gaat daarom voor mij niet alleen over persoonlijk, eigenzinnig of grappig willen klinken. Het gaat ook over gevoel voor context. Weten wanneer iets mag schuren en wanneer precisie juist onderdeel is van de merkbelofte.

Ook copywriting draagt daarmee bij aan merkvertrouwen. Niet omdat iedere zin foutloos, glad en braaf moet zijn. Juist niet. Een eigenzinnig merk mag met taal spelen. Een menselijk merk mag best een rafelrand hebben. Maar er zit verschil tussen bewust afwijken en gewoon niet goed opletten. Een fout wordt pas interessant wanneer hij iets toevoegt. Negatieve reclame is ook reclame, hoor je dan weleens. Dat klopt zolang je reclame vooral meet aan de vraag of iemand je naam heeft gezien. Wat mensen vervolgens met die naam verbinden, lijkt me minstens zo belangrijk.

Een fout kun je natuurlijk ook expres maken. Zoals hierboven. Dan wordt hij geen slordigheid, maar een keuze. Een verkeerd geschreven woord kan iemand laten stoppen, een grap dragen of een dubbele betekenis openen. Zodra de lezer de bedoeling doorheeft, moet er alleen nog wel iets te halen zijn. Anders heb je vooral aandacht gekocht met een fout die nergens naartoe leidt.

Dat is ook hoe ik binnen otherdings™ naar merkstrategie kijk. Niet alleen vragen hoe je kunt opvallen, maar vooral waarom iemand daarna iets van je zou moeten onthouden. Aandacht heeft pas waarde wanneer ze bijdraagt aan betekenis, herkenning of vertrouwen. Soms mag taal daarom best een beetje in de weg staan. Een woord kan schuren, verrassen of bewust tegen de verwachting ingaan. Maar liever niet zomaar. De vorm moet iets toevoegen aan de inhoud, niet ermee aan de haal gaan.

Misschien is dat uiteindelijk wat me aan zo’n kleine taalvout fascineert. Hoe snel je hem ziet. Hoe prettig het blijkbaar voelt om even zeker te weten hoe het wél moet. En hoe moeilijk het vervolgens is om die wetenschap voor jezelf te houden.

Een fout geeft de lezer iets te doen. Of die daarna nog weet wat je wilde zeggen, is een tweede.

(VAN ZIEN NAAR DOEN)

Wat opvalt, verwondert of schuurt, zegt vaak iets over merken. In het Journaal verzamel ik die observaties. In mijn werk krijgen ze richting, vorm en betekenis.

Die blik nemen we mee in ons werk aan
.

Eerst zien wat er speelt. Dan doen wat nodig is.

Wat we doen
(IN BEELD)
(MEER NIEUWS)

Bekijk ook dit eens

App Dings